Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր, Արևելյան դպրոց, երրորդ դասարան
Այսօր ես կպատմեմ թե ինչ գրքերեմ կարդացել Հեռավար ՈՒսուցման ընթացքում։ Կարդացել եմ Եզոպոսի առակները։ Ես շատ եմ սիրում առակներ, որովհետև առակները շատ բան են մեզ սովորեցնում։ Կարդացել եմ նաև «Հեքիաթների քո աշխարհը» գիրքը որտեղ տարբեր հեղինակների՝ Ջաննի Ռոդարիի, Ալինքսադռ Պուշկինի, Ալեքսեյ Տոլստոյի, Գրիմ Եղբայրների և ուրիշների հեքիաթներն են։ Այժմ կարդում եմ Ջանի Ռոդարիի «Չիպոլինոյի Արկածները» գիրքը։ Երբ վերջացնեմ անպայման կպատմեմ այս գրքի մասին։
Հանգստյան օրերին մենք ընտանիքով գնացել էինք Տեղերի վանք։ Այնտեղ շատ գեղեցիկ էր և ինձ շատ դուր եկավ։ Ահա իմ նկարած նկարները և վանքի պատմությունը։
Գտնվում է Բյուրականից հյուսիս, Տեղեր գյուղում, անդնդախոր կիրճի աջափնյա եզրին։ Տեղերի վանքի մասին պատմիչները չեն հիշատակում։ Համաձայն գավթի մուտքի ճակատակալ քարի արձանագրության՝ կառուցել է Արարատյան կողմնակալության կողմնակալ իշխանաց-իշխան Վաչե Ա Վաչուտյանի կինը՝ Մամախաթունը, ճարտարապետն է եղել Աղբայրիկ վարդպետը։ Բաղկացած է Սուրբ Աստվածածին եկեղեցուց և գավթից։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին ըստ գմբեթի թմբուկի հարավային կողի վրա պահպանված արձանագրության կառուցվել է 1213 թվականին։ Պատկանում է գմբեթավոր սրահատիպ եկեղեցիների տիպին։ Ունի ներքուստ խաչաձև, չորս անկյուններում երկհարկ ավանդատներով, արտաքուստ ուղղանկյուն հորինվածք։ Եկեղեցին առանձնանում է ճարտարապետական զուսպ ոճով։ Համալիրը կառուցված է ոչ մեծ բլրի վրա, մուգ մոխրագույն բազալտից։
Եկեղեցուն արևմուտքից կից է գավիթը (ըստ սյուներից մեկի վրա պահպանված արձանագրության շինարարությունը տևել է 11 տարի և ավարտվել 1232 թվականին)։ Այն իր չափերով գերազանցում է եկեղեցուն։ Սկզբունքային նորություն և բացառիկ երևույթ են գավթի ծածկի վրա հյուսիսարևմտյան և հարավարևմտյան անկյուններում առկա գմբեթավոր մատուռները (մուտքերը բացվում են գավթի ծածկի վրա), որոնք խիստ յուրօրինակ ուրվագիծ են հաղորդում կառույցին։ Երկրորդ հարկի այդ մատուռներն անմիջականորեն առնչվում են գավթում թաղված ննջեցյալների հիշատակի հավերժացման հետ և զուգահեռներ ունեն այդ դարաշրջանում զգալի տարածում գտած երկհարկ դամբարան-եկեղեցիների ընդհանուր հորինվածքի հետ։
Պաշտպանական նկատառումներից ելնելով՝ վանքը պարսպապատվել է։ 1468 թ. Սարգիս Բյուրականցու կողմից վերակառուցվել է, XVIII դ. վերջում վերանորոգվել է։
Վանքը մեծապես վնասվել է 1949 թվականի երկրաշարժից։ Նոր վերանորոգումներ են կատարվել 1950-1953 թթ. և 1975-1976 թթ.[2]։
Տեղեր գյուղը հնում հռչակված է եղել իր շրջակայքում աճող դեղաբույսերով և անվանվել էր Դեղեր։ Վանքի պատերի մոտ մինչ օրս կանգուն է հին դղրատան շինությունը, որտեղ ապաքինվում էին հայ փառապանծ մարտիկները։
Խաղաղ երկնքում սահում են սպիտակ ամպերը։
Շունիկը վազում էր հեծանիվ քշող տղայի ետևից։
Պայծառ երկնքում ժպտում է արևը։
Ամեն առավոտ Նարեկը իր պապիկի հետ զբոսնում է այգում։
Փոքրիկ գետակում լողում է իմ պատրաստած թղթե նավակը։
Մոխրագույն ամպերի ետևից կարծես աչքով է անում արևը։
Անձրևից հետո ես սիրում եմ նայել ծիծանին։
Արշավից հետո բոլոր երեխաները նիրհել էին ավտոբուսում։
Անին մտածում է թե որնէ խնդրի ամենահեշտ տարբերակը։
Սուրենը ամեն դասամիջոցին կռվում է իր դասընկերների հետ։
Անձրևից հետո թռչված փիսիկը մրսում էր դրսում։
Մարմնամարզության դասին բոլորը շարքով կանգնում են և սպասում ուսուցչի հրամանգին։
Գիշերը անվրդով էր և լուռ։
Հանդարդ աստղերը նայում են երկնքից վար։
Գիշերվա զով քամին օրորում էր ծառի ճուղերը։
Hi. My name is Silvi. This is my room. I have many toys in my room. I have bed, wardrobe, chair and desk. I have computer and many pancls on my table. I like my room very much.
Խաղաղ ու զով գիշեր է, ամբողջ աշխարհը ննջել է անուշ երազով։ Այնպես սիրուն են նայում հանդարտ աստղերին վառ աչուկներով։ Խորը և խաղաղ երկնքի նման ժպիտով սահում է լուսնի կեռ հատվածը։ Խաղաղ ու զով գիշեր է, ամբողջ աշխարհը ննջել է, անուշ երազով։
Прочитайте сказку Ириса Ревю «Сказка про жадность».
Жил-был мальчик Саша Лужайкин. Саша был мальчишкой неплохим, но жадным. Он никогда не делился с друзьями вкусняшками, не давал играть своими игрушками.
— Вот ещё придумали – угощать кого-то! – злился про себя Саша. – И зачем это нужно? Угощают друг друга, улыбаются при этом, хохочут. Что за радость? Куда приятнее: сам взял – сам съел. Достанется себе больше.
Но вот однажды случилось нечто невероятное. Мама и папа ушли на концерт. Бабушка села в кресло и начала вязать, но быстро задремала. А в это время пошел сильный дождь. И вдруг Саша увидел за окном какое-то маленькое странное существо, мокнущее от дождя. В Саше проснулось любопытство, он открыл окно. Существо оказалось в комнате мальчика.
— Ты кто? – спросил Саша.
— Я – Веселинка, а ты кто?
— А я Саша.
— А у тебя есть друг? – поинтересовалась гостья.
— Нет, — сказал Саша. — Все говорят, что я жадный, и поэтому у меня нет друга.
— Никакой ты не жадный, — сказала Веселинка. – Такой славный мальчик не может быть жадиной. Я знаю, что жадные – это волк, лиса. Они никогда не поделятся ни с кем своей добычей.
Саша задумался.
С Веселинкой ему было интересно. Она была светлая и весёлая. Она могла стать хорошим другом.
С вечера Саша положил в карман своих брюк горсть конфет. Он решил завтра угостить ребят. Не век же ему быть жадным!
Угощение было принято с радостью. Дети поблагодарили Сашу, и только один мальчик, Дима Копейкин, спросил:
— Что это с тобой случилось такое? Почему ты вдруг стал таким щедрым?
— Во-первых, у меня появился друг. А во-вторых, мне надоело быть жадным.
Дима сказал:
— Мы хотим познакомиться с твоим новым другом.
Вечером шумная компания оказалась в гостях у Саши. Веселинка всем понравилась, ведь у неё был добрый, весёлый нрав.
— Она тебя ещё многому хорошему научит! — воскликнули ребята. – Потому что она смотрит на мир с доброй, солнечной стороны!
Ответьте на вопросы:и выполни задания
Ես ունեմ իմ երազանքների երկիրը։ Այն կոչվում է«Կախարդանքների երկիր»։ Այդ երկրում ամեն ինչ կախարդական է։ «Կախարդական երկրում» ամեն ինչ գունավոր է։ Անձրևի փոխարեն շոկոլադներ են թափվում երկնքից, իսկ ամպերը կաղցր բամբակից են։ Բոլոր մարդիկ ունեն կախարդական փայտիկներ և իրականացնում են իրենց բոլոր երազանքները։ Այսպիսին է իմ երազանքների երկիրը։
Սիլվի Պետրոսյանի բլոգ 